CityDoodles, fokker van Australian Labradoodles

Ik fok mini en medium Australian Labradoodles in verschillende kleuren en vachtsoorten.
Op deze site vindt u informatie en ook vooral veel foto’s van deze geweldige honden.

Lekker wandelen!

Een hond is goed voor je gezondheid. Er zijn al aardig wat wetenschappelijke onderzoeken geweest die dat hebben aangetoond. Een hond dwingt je tot wandelen en dat verlaagt de bloeddruk, de stress en verbetert de conditie. Ook zorgt een hond voor sociale contacten tijdens de wandeling.

Zoals ondertussen wel bekend is heb ik aardig wat honden en was de roedel afgelopen week zelfs nog uitgebreid met een paar logeetjes. Dat betekende dat ik niet 1 hond had die goed was voor mijn gezondheid, maar echt een veelvoud daarvan. Dat moest dus wel een top week worden. Ok, daar ging ik dus: aan de wandel. Dat ben ik gewend, want mijn geliefde krullenbollen nemen geen genoegen met een rondje om het huis, nee die willen minimaal 2 keer per dag een flinke boswandeling en nou vooruit, dan nemen ze genoegen met een derde keer op een dag een rondje park van een half uurtje. Zo kom ik dus al snel aan zeker 2 uur stappen per dag. Hoe gezond moet ik dus wel niet zijn, stress kan ik dan echt niet hebben en met mijn sociale contacten moet het top zijn. Ik vind het fijn als de kudde zich los kan bewegen, dus rij ik meestal naar een nabijgelegen bos waar de honden los mogen lopen. Ook afgelopen week laadde ik mijn wagen vol en blij sprongen alle honden eruit en net zo blij volgde ik. En jawel, direct was daar mijn eerste sociale contact:” niet zo handig zoveel honden en een aanlijnplicht”, beet een vriendelijke mijnheer op een fiets mij toe, die moest remmen voor mijn honden. Ik bleef vooralsnog kalm :’ Mijnheer, het is hier een losloopgebied, kijk daar staat het bord en u fietst trouwens op een wandelpad, dat bord hangt eronder”. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want een heleboel zeer fraaie woorden en zinnen kwamen mijn kant uit. Heerlijk die fijne sociale contacten! Maar goed, vol goede moed gingen we verder tot ik ineens weggleed. Heel fijn, midden in een enorme paardenhoop gestapt. De groene drap aan de bovenkant van mijn gympen. Er wordt wel eens wat gezegd over hondenpoep (terecht overigens), maar de eigenaren of berijders van de edele viervoeters hebben helemaal nog nooit gehoord van een opruimplicht. Nee, daar kreeg ik geen stress van, hoogstens goed de balen. En verder gingen we weer. Helaas stuitten we 10 minuten later op een groep ruiters. Daar is helemaal niets mis mee, die hebben net zo veel recht als wij, maar hoewel mijn troep behoorlijk goed is opgevoed hebben ontelbaar veel trainingen en gedragstherapeuten nooit kunnen oplossen dat ik er 2 bij heb die niets leuker vinden dat zich luid blaffend en springend tussen een groep paarden gooien. Levensgevaarlijk, zowel voor hond als paard en ruiter. Meestal slaag ik erin om met een rugbyduik de twee boosdoeners tijdig uit te schakelen, maar ik was toch al even uit balans daar de vriendelijk mijnheer en de heerlijk ruikende hoop op mijn schoen en daar gingen ze dus. Weer een super rustgevend moment tijdens mijn wandeling. Honden tussen de paarden uitgevist (iedereen had het weer overleefd) en daar gingen we weer. Toen was het lot mij toch even goed gezind. Geen rotte vissen of andere heerlijk ruikende karkassen (die weten ze altijd feilloos op 10 kilometer afstand te vinden), slechts een paar happen paardenpoep (weer niet opgeruimd), die later thuis in de keuken vakkundig in de mand weer worden uitgekotst (ach, wassen moeten we toch) en uiteindelijk terug bij de auto. En daar sloeg het noodlot toe. Ik heb een heel handig doodlebusje, maar die heeft 1 hele nare kwaal. Als ik de achterklep opendoe zonder dat ik het portier van de bestuurder heb opengedaan, klinkt er op een gegeven moment een klik en valt alles in het slot. Zodra dan de achterklep dichtvalt, zit alles direct potdicht. Normaal geen probleem als ik de sleutel maar in mijn handen of zak hou. Echter, nu ging alles mis. Ik opende de achterklep, de honden sprongen netjes naar binnen, ik hoorde de beruchte klik, maar tegelijk viel de achterklep dicht en…… ik had de sleutels laten vallen in de achterklep. Honden in de auto, alle deuren hermetisch op slot, sleutel in de auto en midden in het bos. Stress, paniek, ben je gek….wandelen met honden verlaagt toch de stress? Hoe lang houden honden het uit in een potdichte auto terwijl het buiten 20 graden is en de zon schijnt? Niet lang genoeg om wandelend naar huis te gaan en weer terug met de reservesleutel, zelfs rennend zou ik het niet redden. Manlief uiteraard niet thuis, kinderen ook niet, waar zijn die als je ze nodig hebt? En dan….dan is er een hele lieve vriendin, die ik in paniek opbelde en die zonder vragen in haar auto spong, naar mijn huis reed, de reservesleutel uit mijn keukenla opviste en als een malloot naar het bos reed om ons te redden.Wat een vriendschap, wat een opluchting.

Nee echt, wandelen met honden verlaagt de stress, de bloeddruk en is goed voor de contacten, serieus waar. En is dit allemaal echt gebeurd? Ja zeker, just another day at Citydoodles.

Popiejopie-doodle

En daar was hij dan, te zien voor 3,3 miljoen tv-kijkers die allemaal in de startblokken zaten voor Boer zoekt Vrouw: Tommy, de Australian Labradoodle van Yvon Jaspers. De oplettende doodlefanaat had hem al eerder in de publiciteit kunnen aanschouwen, maar nu was hij voor een groot deel van Nederland niet meer te missen. Na gisteren zullen er toch niet heel veel mensen meer zijn die nog nooit van een Australian Labradoodle hebben gehoord. 

Toen ik 7 jaar geleden met mijn eerste doodle, Odie, over straat liep kom ik echt geen stap zetten zonder dat er iemand vroeg :"Wat is dat voor een hond? Wat, een doedel? Heb ik nog nooit gezien en ook nog nooit van gehoord, maar wat is hij leuk!". Odie komt uit Australie, want destijds was het aantal fokkers nog op 1 hand te tellen en was de wachttijd meer dan 2 jaar voor een pup. 7 jaar verder loop ik met mijn roedel op straat en kom ik op iedere hoek een soortgenootje tegen en weet vrijwel iedereen dat het geen poedels maar doodles zijn. Ja, dat er verschil is tussen een labradoodle en een Australian Labradoodle, dat moet ik dan nog wel eens uitleggen, maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik daar meestal niet zo veel zin in heb op de hoek van de straat.

In 7 jaar is de doodle dus uitgegroeid van een onbekend "merk", naar een A-merk. Er is allang geen handjevol fokkers meer, maar er zijn vele handenvol fokkers en tik op marktplaats maar eens labradoodle in en je wordt bedolven onder de advertenties. Leuk, maar ook heel eng. Er zijn meer geweldig leuke hondenrassen ten gronde gegaan aan hun populariteit, en als er iets is wat ik met heel mijn hart en ziel wil voorkomen is het dat wel. Australian Labradoodles zijn geweldig leuke honden,  en ze zijn gelukkig sterk en gezond. Natuurlijk is er wel eens een hond ziek of overlijdt te vroeg, het zijn nu eenmaal levende wezens die toch echt iets kunnen krijgen, maar tot nu toe wordt er door een zorgvuldig fokbeleid erg goed gelet op de gezondheid van de fokhonden en hun kroost. Maar ja, hoe populairder de hond, hoe groter het aanbod en hoe verleidelijker het helaas soms wordt om het toch niet meer zo nauw te nemen met alle regels en gezondheidseisen, om maar niet over het welzijn van de fokhonden te spreken. Natuurlijk is dat de verantwoordelijkheid van de fokkers, maar ook de familie die heel graag zo'n heerlijke haarbal in huis wil hebben heeft een taak en een superbelangrijke taak ook. Ga op bezoek bij de fokker, zorg dat je de moederhond ziet met de puppy's samen, vraag naar de gezondheidstesten van de ouders, hoe leven de pups, hoe leven de volwassen honden. Geeft een fokker informatie, is de fokker geïnteresseerd in je eigen gezinssituatie en levenswijze, geeft een fokker garantie, is er sprake van een contract, is de fokker aangesloten bij een rasvereniging, krijg je een stamboom (nee, nooit 1 van de Raad van Beheer, want die erkennen de Australian Labradoodle (nog) niet), kan je de fokker bereiken met vragen en komt er antwoord en tenslotte is het natuurlijk essentieel dat je er gewoon een goed gevoel bij hebt. Je wil toch niet meewerken aan praktijken waarbij een achterbak vol met pups over de grens wordt gesmokkeld? Die pups zijn vaak ziek of zwak, ter wereld gebracht door honden die alleen maar als broedmachine worden gezien. Natuurlijk kan je denken dat je zo'n pup redt als je hem toch koopt. Je redt er ook 1, maar je zorgt er voor dat 8 nieuwe een zelfde lot wacht en dat er nog meer honden een leven als broedmachine wacht.

Het is prima dat de doodle zo populair is, ik kan me er alles bij voorstellen, want ze zijn geweldig. En het is heel leuk dat we ze steeds meer zien en dat er nu zelfs 1 de ster van Boer zoekt Vrouw gaat worden, maar laten we er met elkaar voor zorgen (fokkers en ook de kopers) dat de populariteit van deze hond alleen maar positieve kanten heeft en krijgt en dat we de negatieve kanten die we bij zoveel honden al hebben gezien die zo populair werden dit keer lekker aan ons voorbij laten gaan. 

En dan hopen we dat we deze winter niet alleen de boeren op tv zullen zien, maar ook af en toe een glimp van Tommy (want o wat zijn ze leuk die doodles!)

 Nee, dit is niet Tommy, maar onze eigen en net zo leuke Coco

 

The making of...

Och wat zijn pups toch lief en wat wachten mensen geduldig, of wat minder geduldig tot ze hun eigen lieve kleine teddybeer in de armen kunnen sluiten. Maar afgelopen week heb ik weer ervaren dat er heel wat vooraf gaat aan de komst van zo'n lieve kleine haarbal. Dus hier komt een blog over "the making of.....pups".

Het begint allemaal bij het wachten op de loopsheid van een teefje. Gemiddeld genomen wordt een teefje 1 keer per half jaar loops, maar ja lang niet alle honden nemen het heel nauw met de timing. Paar weekjes of langer of korter wachten, een teef kan daar echt niet mee zitten. Op zich zit ik er als fokker ook niet mee, maar voor de mensen die zich verheugen op een pupje is dat soms wel anders. Gelukkig echter heb ik er totaal geen invloed op en wacht ik geduldig tot het zover is. Al die tijd die er is om te wachten kan ik zeer goed gebruiken om op zoek te gaan naar de juiste huwelijkskandidaat. Waar wij mensen toch meestal niets meer moeten hebben van gearrangeerde huwelijken, is dat eigenlijk bij veel honden wel anders. Tuurlijk zijn er nog veel landen waar honden gewoon een beetje rondscharrelen en dan zelf bepalen met wie ze een gezellig uurtje hebben, maar hier in Nederland denk ik dat de meeste hondenhuwelijken toch echt gearrangeerd zijn. Bij die zoektocht let ik dan op ontelbaar veel zaken (in willekeurige volgorde), bouw, vacht, inteelt, opbouw van de stamboom, eventuele gezondheidsissues tot ver terug in de stamboom, kleur, grootte, karakter, etc... Het valt zeker niet mee om een lekker ding te vinden. En helaas blijkt dat lekkere ding dat je dan hebt gevonden voor je teefje meestal ook niet bij de buren te wonen. Nee, voor het sluiten van een huwelijk moeten vele vele kilometers worden afgelegd. Zolang het nog bereisbaar is kies ik er dan voor om het teefje, comfortabel liggend op een kleedje in de auto met een natje en een droogje, naar de echtgenoot te vervoeren. En terwijl zij heerlijk ligt, rij ik tierend vanwege alle files honderden kilometers op weg naar het huwelijksnestje. En voor deze tocht wordt ondernomen is er ook al een aantal keer een bezoek aan een dierenarts gebracht om via een bloedtest te bepalen of mevrouw ook werkelijk bereid is haar echtgenoot tot het huwelijksbed toe te laten (vorige week daarvoor veel dank aan het gastgezin). Natuurlijk kan je ook gewoon proberen of mevrouw bereidwillig is, maar 500 kilometer voor Piet Snot rijden is toch niet echt grappig, dus dan maar een paar keer naar de dierenarts.

En dan is eindelijk het moment daar dat man en vrouw elkaar ontmoeten en dan is het hopen dat er sprake is van een enorme Cupidopijl recht in beide harten. Dat gebeurt gelukkig vaak wel, maar de liefde is toch niet altijd dik aanwezig van beide kanten en dan is er wel sprake van een heel lang voorspel en veel gespring, gehijg en gekwijl, maar het echte moment supreme zit er niet in. En dan, dan is er gelukkig weer een aardige dierenarts die een handje weet te helpen en het iets minder romantisch, maar wel effectief tot een samensmelting brengt.

Het is zelfs niet altijd mogelijk om echt naar de echtgenoot te reizen. de andere kant van de wereld is toch wel heel ver weg. Dus kan er ook getrouwd worden met de handschoen zoals dat zo mooi heet. In het geval van honden betekent dat dan dat de heer zijn zwemmertjes laat invriezen en luxueus per vliegtuig verstuurt naar alweer een vriendelijke dierenarts die dan het huwelijk voltrekt na de zwemmertjes au bain marie weer tot leven te hebben gebracht. Toch jammer dat ook de dierenartsen die dat kunnen niet direct naast de deur wonen.

Kortom: wat heb je nodig voor the making of pups? Natuurlijk een vrouwtje en ergens een mannetje, maar verder vooral heel veel geduld, een hele goede auto, een rijbewijs, de tijd en de zin om paar kilometertjes te rijden (1600 heb ik er vorige week gereden), lieve en aardige dierenartsen (en ja die moeten ook leven) en natuurlijk een fooitje voor het mannetje (want ja, die weet ook wel wat hij waard is :)).

Maar dan, dan, dan... komen er na een week of 9 geduld toch hopelijk echt een setje heerlijke, lieve, schattige en geweldige babydoodletjes ter wereld, die het leven van hun nieuwe baasjes zo ontzettend veel mooier gaan maken dan het nu al is. En daar doe ik het voor, en graag!

 

 

 

Klitten

Australian Labradoodles hebben een hele bijzondere vacht. De vacht valt niet of nauwelijks uit en dat klinkt veel mensen als muziek in de oren. Geen haren op je nette zwarte broek, geen haren die rechtop in je bank steken en je bank er laten uitzien als een stekelvarken, geen spontane witte vloerbedekking als je langharige witte hond zich een keer lekker heeft uitgeschud, maar gewoon een mooie houten vloer: het is bijna te mooi om waar te zijn. En zoals zoveel dingen die te mooi lijken om waar te zijn is er ook aan dit verhaal een hele grote keerzijde. Het klopt dat de vacht niet of nauwelijks uitvalt, maar ik kan toch ook wel een paar hele kleine nadeeltjes van de vacht opnoemen.

Inderdaad zal er geen kamerbreed tapijt ontstaan als je doodle zich lekker uitschudt, maar ook zonder dat je doodle zich een keer uitschudt zal je vloer meestal een combinatie van zandstrand, modderpoel en grasveld zijn. Want die heerlijke volle vacht herbergt bergen en bergen zand, modder, gras, kleefbolletjes en allerlei ander leuks na een lekkere wandeling. En ja, er wordt wel eens gezegd dat de vacht zelfreinigend is, tja zo zou je het kunnen noemen als als die rommel zich over je vloer uitstort. Nee, de hoeveelheid haar valt wel mee, maar hou je stofzuiger en bezem bij de hand, want de hoeveelheid andere troep die heerlijk in de vacht blijft hangen valt niet mee. Een waterblazer wil zeker helpen om na een wandeling de rommel uit de vacht te blazen, maar gebruik die dan wel buiten, anders heb je niet alleen een zandvloer, maar zelfs een omgekeerd zandstrand aan je plafond.

En dan zijn er nog de beruchte en beroemde klitten. Ik waarschuw voortdurend voor de tijd en/of het geld gemoeid met het vachtonderhoud van een doodle. Maar ach, wie gelooft dat nu als je zo'n zijdezacht bolletje in je armen houdt, waar echt geen klitje in te vinden is. Dat zal toch best wel meevallen?! En ook als de kleine schat 6 maanden is denken we nog dat wij die ene doodle hebben waar het vachtonderhoud echt een piece of cake is. Maar dan ineens, enige weken of enkele maanden later slaat de paniek toe. Waar is dat zijdezachte haar gebleven? Help, onze schat heeft een vilten jasje aan. Wat nu? De schat wil ook helemaal niet geborsteld worden, er ontstaan worstelpartijen en nog meer vilten plekken, de paniek groeit. Ten einde raad, toch maar op naar de trimmer die ook geen andere oplossing meer ziet dan een frisse zeer kortgeknipte (of liever gezegd kale) coupe. Tja, daar staan we dan met onze kale vriend. En we wilden toch zo graag een echte prachtige volle lange fleecevacht die zo mooi danst bij het rennen. Nou de vacht danst de eerste maanden niet meer, maar een schrale troost is wel dat de doodle tenminste weer danst, verlost van de pijnlijke viltplekken.

Ik ben geen trimmer, ik fok, maar doordat ik toch ook aardig wat volwassen doodles in huis heb waarvan ik de vacht bijhoud, kan en mag ik er toch wel iets over zeggen. Het onderhoud van de vacht kost tijd, veel tijd en ook behoorlijk wat geld. Je bespaart jezelf en tijd en geld als je je pup echt van jongs af aan vaak borstelt en compleet vertrouwd maakt met het ritueel. Dan blijven worstelpartijen achterwege. Zorg dat je goed materiaal gebruikt, dat is niet altijd goedkoop, maar in dit geval kan goedkoop toch ook wel eens duurkoop zijn. Zorg ook dat je goed borstelt, niet oppervlakkig, maar echt tot op de huid. Vraag je fokker om raad of volg een keer een goede workshop waar je zelfs ook kan leren een leuk modelletje te knippen. Heb je daar geen zin in, zoek een goede trimmer. En weet en accepteer dat de tijd en de kosten van het vachtonderhoud echt horen bij het hebben van een doodle. Maar de beloning van goed vachtonderhoud is geweldig: je eigen superzachte teddybeer.

Zoveel spullen heb je toch niet nodig voor een beetje vachtonderhoud :)

 

De Fokhonden

 
 
U bevindt zich hier: Home