CityDoodles, fokker van Australian Labradoodles

Ik fok mini en medium Australian Labradoodles in verschillende kleuren en vachtsoorten.
Op deze site vindt u informatie en ook vooral veel foto’s van deze geweldige honden.

Zo moeder, zo dochter

De grote logeerpartij van Jetty en Kato is begonnen. Gisteren sprongen twee hele lieve, harige ballonnetjes op poten mij blij tegemoet. Kato en Jetty, moeder en dochter en beiden aanstaande moedertjes. Zo leuk en bijzonder dat twee generaties tegelijk loops waren, bijna tegelijk zijn gedekt (4 dagen verschil) en waarschijnlijk ook vrij snel na elkaar gaan bevallen. Ik hoop maar dat ze niet zoveel op elkaar lijken dat ze tegelijk gaan bevallen, want dat kan nog een stressvolle toestand worden, maar goed daar gaan we maar niet van uit. Zojuist ben ik met de beide bolletjes even bij de dierenarts geweest. Ze zijn namelijk nu zo ver gevorderd in de zwangerschap dat met een röntgenfoto goed bekeken kan worden hoeveel pupjes zich verstopt hebben in de buikjes. En ook daarbij blijkt dat moeder en dochter echt veel op elkaar lijken. Ze willen in geen geval dat de een jaloers zou kunnen worden op de ander, dus hebben ze er allebei eensgezind voor gezorgd dat ze 4 kinders verwachten. Nu moet het natuurlijk niet zo gek worden dat straks blijkt dat ze ook nog allebei even veel jongens als meisjes krijgen, want dan wordt het griezelig. Maar goed, dat kunnen we nu nog niet zien, het blijft een verrassing hoeveel beschuitjes met blauwe en hoeveel beschuitjes met roze muisjes we moeten gaan klaar maken. In ieder geval zijn wij er hier klaar voor: beide kraamkamers zijn in gereedheid gebracht, de kippensoep en druivensuiker voor de broodnodige energie staan klaar, er is alleen nog een enorme bak geduld nodig. De pups in de buik bepalen namelijk helemaal zelf wanneer ze genoeg hebben van de binnenkant van hun moeder en wel zin hebben in een verzetje in de grote boze buitenwereld. Daar hebben wij geen enkele invloed op. We houden de dames goed in de gaten, we verwennen ze nog even tot op het bot en we gaan zien wat de komende 1,5 week ons gaat brengen. Vol verwachting klopt ons hart.........

En hieronder presenteren we trots de eerste foto's van de ukken, wat zijn ze mooi!!! (haha)

Geef mij je angst

Maxi is bang voor grote zwarte honden, Mara is bang voor tralies, Coco en Lizz heb ik nog nooit kunnen betrappen op iets waar ze bang voor zijn en zowel Odie, Balou, Maxi en Mara zijn vreselijk bang geweest voor herdershonden. En zo kennen we volgens mij allemaal wel dingen waar onze honden angstig voor zijn. Die angst komt vaak ergens vandaan en vaak uiten ze die angst ook op hun eigen specifieke manier. Als Maxi ergens een grote zwarte hond ziet denkt ze altijd dat de aanval de beste verdediging is en ze maakt zich groot (haha, ze is echt een hele kleine opdonder) en gaat op een meter of drie afstand luid staan blaffen. "Zo, dat zal die hond wel afschrikken" zie je haar denken. Als Mara ergens tralies ziet breekt ze gewoon de hele boel af en je krijgt haar echt met geen tien paarden een bench of hok in. En zowel Maxi, Mara, Odie als Balou hebben heel lang gekozen om een kilometer of 10 om te lopen als ze een herdershond zagen. En ja, waar komt dit nu vandaan en hoe komen we er van af. Soms kom je er echt niet achter waar een angst vandaan komt. Ik heb werkelijk nooit kunnen bedenken waarom Maxi grote zwarte honden niet leuk vindt. Zelf is ze ook zwart, dus dat kan het niet zijn en honden die groter zijn heeft ze haar hele leven om zich heen gehad en dat heeft nooit problemen gegeven. Geen flauw idee dus hoe ze aan haar "fobie" komt. De tralies van Mara kan ik enigszins begrijpen: die is met het vliegtuig in een bench naar Nederland gekomen en ik denk dat ze dat niet zo leuk heeft gevonden. De herdershonden begrijp ik heel goed: daar zijn ze door gebeten. Maar ja, ook Coco is een keer door een herdershond gebeten, maar die denkt dan dat dat spelen is of zo, die blijft blij naar zo'n boze hond kijken. Bizar gewoon, het scheelt dus per hond enorm hoe hij of zij ergens op reageert en of ze daadwerkelijk een angst ontwikkelen. 

Maar hoe ga je om met angsten van een hond? Een vraag die veel eigenaren toch regelmatig bezig houdt. Eigenlijk wil ik daar in dit blog maar 1 ding over zeggen: je moet er mee aan de slag als eigenaar, serieus, consequent en langdurig. Het gaat eigenlijk nooit vanzelf over en te lang zelf klooien met zo'n angst en er op een verkeerde manier mee om gaan kan angsten van een hond snel erger maken en dan uitmonden in echt onwenselijk gedrag (agressie, bijten).   Ik zie vaak allerlei goedbedoelde tips op allerlei fora en facebookpagina's, maar ik wil eigenlijk iedereen die met een hond met angsten te maken heeft alleen maar adviseren daar met een hondenschool of gedragstherapeut echt mee aan de slag te gaan. Iedere hond die ergens bang voor is (denk ook aan de angst voor vuurwerk, die vergeten we vaak, en daar denken we pas weer aan in december als je te laat bent er nog iets mee te doen) verdient het dat zijn baas die angst van hem over neemt en hem er mee helpt.  Niet door boos te doen of de hond te negeren of te dwingen zijn angst onder ogen te zien, maar door hem te steunen, te helpen, af te leiden en te kalmeren. Zoek daar alsjeblieft hulp bij, maak van je hond geen angsthaas die voor steeds meer dingen bang is en dat op onwenselijke manieren uit, maar laat hem zijn angst geven aan jou, zodat hij niet angstig meer hoeft weg te kruipen in een holletje!

 

 

 

Hormonen op hol

Op dit moment heb ik hier thuis twee loopse teven rondhuppelen. Dat zijn ook meteen de enige twee honden hier in huis die een nog volledig werkend hormonenpakket hebben (de rest heeft nooit een fokcarrière gekend of is met pensioen), maar deze twee dames creëren een fantastisch hormonaal schouwspel hier in huis ter lering en vermaak van iedereen die hier toevallig langs komt. Beide dames hebben hun eigen speciale flirttechniek. Waar Lizz denkt dat heel uitdagend voor de neus van haar potentiële lover gaan staan en heel hoog en schel blaffen de manier is, denkt Mara dat heel verleidelijk met haar lijf langs de door haar uitverkorene strijken juist de manier is om te scoren. Het vervelende van het verhaal is dat zowel Lizz als Mara Odie hebben uitgezocht als de man van hun dromen. Dat is natuurlijk wel logisch, want Odie is hier thuis echt wel de baas van het hele spul en dat is voor de dames natuurlijk dan de beste leverancier van goed nageslacht. Maar die arme Balou wil ook zo vreselijk graag en staat echt kwijlend naar de dames te kijken, maar de dames vinden hem echt niet interessant (overigens zijn zowel Odie als Balou gecastreerd, maar in hun hoofd werkt alles echt nog uitstekend). Grappig is dat Odie best op de avances van de dames in wil gaan, maar nooit binnen mijn gezichtsveld. Dan hoor ik ineens veel gestommel in de garage en als ik dan ga kijken staan er ineens twee of drie honden heel onschuldig naar me te kijken. Zodra ik me dan omdraai begint het gestommel en gerommel weer, maar Odie stopt direct als hij ziet dat ik kijk. Een echte heer doet niets in gezelschap. Maar duidelijk is dat Odie soms echt doodmoe wordt van het tevreden houden van maar liefst twee minnaressen en dan.... dan grijpt Balou ineens zijn kans. Want ja, als de eerste keus van de dames echt niet meer wil, dan mag hij. Er verschijnt een grote grijns op zijn gezicht en vol overgave stort hij zich op zijn taak. Hij trekt zich helemaal niets aan van toeschouwers en denkt dat hij geen minuut te verliezen heeft, want ja als Odie is uitgerust is zijn kans weer voorbij. 

En tenslotte is er natuurlijk ook altijd nog Maxime. Wie denkt dat vrouwtjes onderling niet rijden of elkaar proberen te dekken, zit er echt volledig naast. Ook zij denkt dat ze een hele belangrijke taak heeft in het voortplantingsritueel, helaas heeft zij niet zo door wat de kop is en wat de kont is, dus dat geeft pas echt hilarische taferelen, zeker ook omdat zij eigenlijk te klein is en dus letterlijk staat te springen. De enige die zich werkelijk helemaal niets van alle hormonen aantrekt is Coco, Coco is blij met haar bal, haar knuffel en haar bak voer en denkt er niet aan om zich ook maar 1 seconde iets van rondvliegende hormonen aan te trekken. Een oase van rust in dit maffe circus.

Fijn is wel dat de dames Lizz en Mara hebben besloten tegelijk loops te worden zodat ik binnen 3 weken wel weer verlost ben van dit bijzondere gebeuren, want eerlijk is eerlijk: het maakt ons allemaal best moe. En misschien ook even goed om te melden: zowel Lizz als Mara oefenen zich rot, maar voor het echie mogen ze dit keer niet aan de gang :)

Baby's op komst

Vol spanning hebben we toch de afgelopen weken uitgekeken naar vrijdag 26 september. Het was op die datum namelijk al weer bijna 4 (voor Kato) en 4,5 (voor Jetty) week geleden dat de dames Kato en Jetty een weinig romantische date hadden met als doel het zorgen voor schattige nakomelingen. Hoewel het gezin waar Jetty en Kato wonen behoorlijk overtuigd was van de zwangerschap van beide dames is een echo toch altijd een bevestiging. Honden zijn namelijk best rare wezens: ze kunnen ook vreselijk goed doen alsof ze zwanger zijn. Zo'n schijnzwangerschap is nauwelijks te onderscheiden van een echte zwangerschap, alleen is er in zo'n geval natuurlijk geen vruchtzakje te zien met een kloppend hartje. Dus ondanks aanhankelijker en rustiger gedrag, ochtendmisselijkheid en dikker worden vind ik een echo toch waardevol. Zeker ook omdat er natuurlijk gezinnen vol spanning wachten op een positieve uitslag. Groot was dus de vreugde afgelopen vrijdag toen beide dames daadwerkelijk zwanger bleken te zijn. Dat is toch wel bijzonder: moeder en dochter tegelijkertijd zwanger. Waar zie je dat in de mensenwereld? 

Wanneer je een echo maakt (zo rond de 4 weken na de dekking) zijn de vruchtjes echt nog heel klein en met de beste wil ter wereld kan ik de vorm van een hondje nog niet onderscheiden. Ik kan wel direct zien of ze zwanger zijn en ook zie ik wel een hartje kloppen, maar een hondje..... nee, dat kan ik er nog niet van maken. De vruchtjes zijn dan ook nog geen 2 cm groot. Je kan het je bijna niet voorstellen dat het toch nog maar 5 weken duurt voor er iets zal worden geboren dat toch echt op een heel klein, weliswaar hulpeloos, hondje lijkt. Hoe krijgt zo'n lichaampje het voor elkaar om zichzelf zo snel te ontwikkelen. Ook aan mamahond begin je vanaf het moment van de echo steeds beter te zien dat ze echt moeder gaat worden. Waar het gewicht van moeders bij de echo meestal nog niet of nauwelijks is veranderd gaat het zeker na de 5/6 weken behoorlijk toenemen en kan moederhond toch echt haar mooie taille gedag zwaaien. Waar wij mensen wel jaloers op mogen zijn is dat moederhond meestal haar taille wel veel sneller weer terug heeft dan wij. 

Nog een paar weekjes wachten dus en dan zullen we hier weer piepkleine piepgeluidjes van de pups horen. Nog even relatieve rust hier in huize Citydoodles. Relatieve rust dan, want alle benodigde spullen moeten weer worden aangeschaft, de kraamkamers moeten weer worden opgebouwd (dat betekent heel veel sjouwen, want het is al best weer lang geleden dat er hier een nestje had, dus alles is netjes opgeborgen op zolder), halsbandjes, riempjes en bandanaatjes moeten weer in elkaar worden geflanst, puppyboekjes moeten weer worden aangepast aan de laatste actualiteiten en worden gedrukt, mooie nieuwe vetbedden moeten weer op maat worden geknipt, de banden van de puppymobiel moeten weer worden opgepompt, de batterijen van het fototoestel moeten weer worden opgeladen en misschien kunnen we nog snel even een weekend weg voor er weer een prachtige, maar o zo drukke tijd aanbreekt hier. Ik verheug me er vreselijk op. Lieve Jetty en Kato: zorg goed voor de kindertjes in jullie buik, dan ontvangen we de hummels over een paar weken met open armen en kunnen de kleintjes zich in jullie, maar ook in onze warmte koesteren. We zullen ze omringen met alle zorg en liefde om op die manier hopelijk wat gezinnen weer heel erg blij te kunnen maken met een fantastische kleine robbedoes. 

 

De Fokhonden

 
 
U bevindt zich hier: Home