CityDoodles, fokker van Australian Labradoodles

Ik fok mini en medium Australian Labradoodles in verschillende kleuren en vachtsoorten.
Op deze site vindt u informatie en ook vooral veel foto’s van Australian Labradoodles.

Wist u dat.....

- We nog even geduld moeten hebben tot we weten of Mara in verwachting is

- Lizz en Lady geen enkele aanstalten maken om loops te worden

- Ik tot nader order echt geen inschrijvingen kan aannemen

- Ik het heel leuk vind om te praten over en mensen kennis te laten maken met de Australian Labradoodle, maar ik ook gewoon een gezin heb waarvoor ik in het weekend tijd wil hebben

- Kennismakingsbezoek of bezoek voor een allergietest welkom is, maar na afspraak door de week overdag

- Indy (dochter van Mara en Guus) helemaal is goedgekeurd voor de fok en binnenkort te bewonderen zal zijn bij de fokteefjes

- Wynter (die gezamenlijk eigendom is van Citydoodles en de Annahoeve) al heel snel pups krijgt en de gelukkige vader Springville Cameo's Kist is

- Deze pups bij de Annahoeve geboren zullen worden, op zullen groeien en daar ook op de site te volgen zullen zijn

- Moos ondertussen bewezen heeft een stoere kerel te zijn en mooie pupjes kan maken

- De DP Automatic Dog Brush echt een hele fijne uitvinding is, die het borstelen van de doodles een heel stuk makkelijker maakt

- Ik nog steeds de kriebels krijg als ik foto's en filmpjes zie van pups spelend op gladde vloeren, rennend op zacht zand of druk spelend en stoeiend met veel grotere honden

- Ik toch ook nooit filmpjes zie van een peuter die meedoet aan een rugbywedstrijd met volwassen mannen

- Ik het echt nooit, maar dan ook nooit vervelend vind om met mijn roedel honden te wandelen

- Ik altijd mijn best doe om ze onder controle te houden

- Ook mijn honden soms net als echte mensen geen zin hebben om te luisteren en iets anders doen dan ik graag zou willen

- Ik het onbegrijpelijk vind dat mensen het dan nodig vinden om gelijk te gaan schelden en tieren

- Het leven zo veel mooier en fijner zou zijn als we elkaar gewoon met respect en begrip zouden behandelen 

- Doodles om je heen iedere dag weer voor een grote glimlach zorgen!

Spannend, vervolg

Het was weer een veelbewogen weekje. Vorige week maandag schreef ik al dat we gestart waren met het testen van de dekbereidheid van Mara door progesteron te gaan prikken. Dat hebben we dus de afgelopen week nog een paar keer gedaan, want mevrouw Mara had geen haast (tenminste dat gaf de progesteron waarde aan). Haar gedrag in huis was echter, zeker de tweede helft van de week, behoorlijk stuitend en echt alleen maar geschikt voor 18 jaar en ouder. Odie kon en wilde echt niet meer op een bepaald moment en dus nam Maxi vervolgens bloedserieus zijn taak over (honden zijn niet zo kieskeurig als het gaat om man-vrouw of vrouw-vrouw). Ook dat arme beest is uitgeput en ik denk ook dat de staart van Mara in een soort onherstelbare kramptoestand is geraakt. Zo graag wilde ze en zo hard zwiepte ze steeds haar staart opzij en duwde ze haar achterwerk voor de neus van Odie of Maxi. Arm beest, doodmoe is ze ervan. Maar eindelijk mocht ze dan vandaag gedekt worden. Niet op een romantische plek en met een romantische date, maar in de dierenartspraktijk, met een lover aan de andere kant van de oceaan , maar wel met superaardige dierenartsen om haar heen. Mara was zoals Mara altijd is, lief, geduldig en meewerkend, hoewel ze wel een beetje nerveus was geworden door knorrende buldoggen in de wachtkamer (ze begrijpt echt niet waarom die zo'n raar geluid maken en ze vindt dat best eng). Maar alles is helemaal goed gegaan en de manschappen zijn op pad gestuurd. We kunnen nu helemaal niets meer doen dan wachten en hopen op een succesvolle missie. Over een maand ziet de dierenarts ons weer terug wanneer we met knikkende knietjes komen voor een echo. En tot die tijd..., hopen we dat Odie en Max hun rust weer krijgen, dat de staart van Mara weer een normaal model krijgt en blijft verder gewoon alles zoals het is

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mara vandaag voor ons vertrek naar de dierenarts

Spannend

Het is niet de eerste keer dat ik een teefje wil gaan dekken, maar toch is de periode van loopsheid waarin ik een dekking plaats wil laten vinden, voor mij toch iedere keer weer spannend. Gek, maar ook gelukkig dat het geen routine voor me wordt. Dit keer heeft Mara ons verrast door behoorlijk vlot loops te worden. Ze is zo gezond als een vis, is in topconditie, de pups uit haar vorige nestje hebben het kaarsje op hun verjaardagstaart al uitgeblazen en dus vind ik het een goed en verantwoord plan om haar weer te laten dekken. Dat bedenk ik niet van de ene op de andere dag, nee al tijden ben ik bezig met het zoeken naar een geschikte partner voor haar. Samen met onze eigen Guus heeft ze prachtige pups op de wereld gezet, maar fokken is meer dan alleen maar pups op de wereld laten komen, je moet ook proberen of je iets toe kan voegen, kan verbeteren, de genenpoel breed kan houden, etc etc. Het zou dus te makkelijk zijn om Guus nog een keer de papa te laten zijn. Dat betekent dus zoeken, zoeken en nog eens zoeken, dichtbij en ver weg. In dit geval is het plan dus om haar door een Amerikaan te laten dekken en hoewel ik een tripje naar Amerika helemaal niet vervelend vind, wil ik het Mara zeker niet aandoen om in een bench naar Amerika te vliegen en dus hebben we de superminizaadjes uit Amerika maar in laten vriezen en hierheen laten vliegen. Ik denk dat die er niet zo veel van hebben gemerkt. Maar goed, als we willen dekken, moeten we ook weten wanneer. Juist omdat deze vlotte loopsheid me heeft verrast slaan de zenuwen toe: het is toch wel echt, ik ben toch niet gek?  Heen en weer rijden naar de dierenarts in Sleeuwijk om bloed te prikken en steeds afwachten wat de progesteronwaarde is. Deze waarde geeft namelijk een goede indicatie over de vruchtbaarheid en het juiste moment van dekken. Een teefje is namelijk maar een paar dagen echt vruchtbaar tijdens haar loopsheid. En natuurlijk proberen we het juiste moment voor een dekking te vangen, maar dat betekent toch een aantal keer bloedprikken. Zodra de dierenarts het sein op groen zet kan er gedekt worden, en dat zal in dit geval ook bij diezelfde dierenarts gebeuren. Geen kaarslicht, geen romantiek, maar een praktische behandelkamer. Zelf geloof ik dat een teef deze klinische methode niet eens zo vervelend vind en misschien wel fijner dan een natuurlijke dekking, want het gaat veel en veel sneller. En als de zwemmertjes er dan, na ontdooid en opgewarmd te zijn, in zitten kunnen we weer niets anders doen dan hopen en duimen tot een echo 4 weken later hopelijk een dracht bevestigt... of ontkent. En hoewel ik altijd duidelijk zeg dat alleen de natuur bepaalt of er mini Mara's komen voel ik de spanning en de zenuwen van iedereen die hoopt op een pup als een enorme verantwoordelijkheid en ben ik er zelf misschien nog wel het meest zenuwachtig over van iedereen. In ieder geval gaf de eerste bepaling van progesteron vanmorgen aan dat Mara er echt nog lang niet klaar voor is :) .To be continued.....

 

 

 

 

 

 

 

 Mara in de sneeuw vorige week

Foto-Gallery

U bevindt zich hier: Home