CityDoodles, fokker van Australian Labradoodles

Ik fok mini en medium Australian Labradoodles in verschillende kleuren en vachtsoorten.
Op deze site vindt u informatie en ook vooral veel foto’s van Australian Labradoodles.

Koud

Men zegt vaak dat een baas op zijn hond lijkt of andersom. Er zijn hele leuke fotoreportages op internet te vinden waar je inderdaad die conclusie zo uit kan trekken. Hier bij Citydoodles is er in ieder geval 1 ding waarin de honden en ik totaal niet op elkaar lijken. En dat is onze verhouding tot kou. Ik haat echt kou, ik vind er niets aan, loop de hele dag te bibberen en zeker als de temperatuur onder nul blijft en de zon zich totaal niet laat zien, ben ik niet op mijn best. Het liefst kruip ik in de open haard, loop de hele dag in vormeloze dikke truien en op warme laarzen, trek twee paar handschoenen over elkaar aan als ik de honden uit moet laten en ik begrijp niets van al die mensen die op Facebook roepen dat ze zo heerlijk hebben gewandeld met hun labradoodles. Lekker wandelen met mijn doodles doe ik op mijn teenslippers en in korte broek! Maar dan de honden, die denken er echt totaal anders over. Ik snap het niet, maar zij lijken binnen in huis al door te hebben dat het buiten echt koud is. Trappelend staan ze klaar voor een heerlijk rondje bos. Zodra ik de riemen pak rennen ze me compleet omver naar de deur en off they go. Aangekomen in het bos lijkt het echt of er een steekje los is. Zeker mijn twee middelbare mannen laten zich over het algemeen niet zo gaan tijdens een wandeling, maar zodra het gras wit bevroren is komt de jeugd compleet terug. Odie gaat voorop en weet al snel een duizelingwekkende vaart te bereiken, rennen, rennen en nog eens rennen, zo hard het kan. Uiteraard racen daar direct 5 andere zeer uitgelaten doodles achteraan en daar moet bij geblaft worden, heel hard, want dat is leuk en dan denken ze dat ze nog harder kunnen. En dan plotsklaps stopt Odie en stort zich ter aarde. Niet omdat hij doodmoe is, nee dan komt het collectieve rollen over het bevroren gras. Rollen, rollen, rollen en dan heerlijk schuren met je rug over de bevroren ondergrond, wat kan een doodle daar gelukkig van worden. En als je dan als toetje nog heerlijke bevroren ganzenpoepijsjes vindt kan je dag niet meer stuk. Jippie, het is winter, nog een beetje sneeuw erbij zou het geluk echt compleet maken. En ik.., ik stamp rillend mee en droom, ik droom heel hard over zon, strand en warmte en tel de dagen tot de eerste lentezon mij weer even opwarmt. Gelukkig wordt het volgende week weer wat warmer en krijgen we regen. Dan lijken de honden en ik weer wat meer op elkaar, want regen... dat haten zij, en ik ook. Fijn weekend!

Happy Day

Het was me het weekje wel. Wat een enorme ophef over doodle Tommy van Yvon Jaspers. De wereld brandt op vele plaatsen, maar wij maken ons druk over een blonde krullenbol en vinden deze blonde krullenbol zelfs zo belangrijk dat er artikelen over worden geschreven in kranten en items mee worden gevuld op radio en tv. Het is behoorlijk lachwekkend. En misschien schuilt daarin wel de echte kracht en populariteit van de Australian Labradoodle: we moeten er zo vreselijk om lachen.

Ik kan hier mijn lachen echt niet inhouden als ik onze nationale vleessorteerdster (ik geloof niet dat dat Nederlands is :)) aan de gang zie. Onze bruine beer Lizz is namelijk in staat om iedere avond zeer zorgvuldig haar bak vlees uit te sorteren. Met enorme precisie worden links naast de bak de grotere stukken gelegd en rechts de fijner gemalen stukken. Dat kost wat tijd, want doodles hebben geen handjes en met een grote bruine snoet is het best lastig om stukje voor stukje te sorteren. Daar is ze dus rustig een kwartiertje mee bezig. Ach, dat daarmee je vloer een grote kliederboel wordt moet je voor lief nemen, want het is echt een zaak van leven en dood. Eis niet van haar dat ze het niet doet, want doodongelukkig jankend gaat ze dan ergens liggen. Tja, dat wil je ook niet, dus vooruit dan maar. Na een kwartiertje sorteren komt fase 2 en dat is het eten zelf. Eerst de fijne stukjes (die vindt ze het lekkerst) en dan worden langzaam de grotere stukjes naar binnen gewerkt, keurig op volgorde van grootte. En ieder stukje wordt uiteraard eerst uitgebreid besnuffeld: ietwat vreemd luchtje en mevrouw eet het echt niet. Nee, laat het uitzoeken van kwaliteitsvlees maar aan mevrouw Lizz over, die weet wat het juiste spul is. Is ze dan zo kritisch op haar eten: wel nee, totaal niet, een lekkere drol wordt zonder aarzelen in 1 keer achterover geslagen, dat is pas smullen. Wij kunnen er hier in huis hartelijk om lachen (eerlijk is eerlijk, we lachen wel wat minder om het eten van drollen, maar ook dat krijgen we steeds beter onder controle).

En lachen doen we ook om onze Odie, die dag in dag uit klaar staat met zijn grote vriend de Ikea-hond om mee te nemen naar het bos. Een beetje intelligente hond gaat zijn riem halen als je vraagt of hij mee gaat, maar Odie begrijpt daar niets van. Wat moet je met een riem, nee je vrien moet natuurlijk meer naar het bos. En dus haalt hij superschatting en lachwekkend altijd die knuffel op en die moet mee in de auto. Vervolgens springt hij in het bos uit de auto en laat direct zijn vriend de knuffel in een blubberplas vallen. Ik vis hem daar dan weer uit en gooi hem in de auto voor we kunnen gaan wandelen, maar dit ritueel schijnt er bij te horen. Toch iedere dag goed voor een glimlach op je gezicht.

En Coco onze superdraak denkt na 5 jaar nog steeds iedere dag dat werkelijk iedereen de ze tegen komt met smart wacht op een kus van een witte krullenbol met pikzwarte pootjes. Er is vrijwel geen persoon in het bos die zij niet kwispelend gaat begroeten en een kus wil geven en hoewel er ook wel eens mensen zijn die daar juist een rotdag door krijgen, zie ik toch echt bij verreweg het merendeel van de mensen een grote lach verschijnen en zorgt zij weer voor een zonnestraaltje op een grijze dag.

Nee, met doodles om je heen is er altijd wat te lachen, bestaat er geen Blue Monday, maar is er iedere dag wel iets dat de dag toch weer een Happy Day kan maken. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 foto, Pim Photopim

Meningen

Ik ga hier niets schrijven over de vrijheid van meningsuiting. De wereld schudt op zijn grondvesten door gebeurtenissen die hiermee te maken hebben, dat is eng, heel eng. In die discussie ga ik me niet storten, in hou het liever bij de doodles. Misschien staan mijn zintuigen door alle discussies over meningsuitingen scherp, maar het valt het mij op dat op social media ook over onze geliefde doodles vele meningen worden geventileerd, en dat het vreselijk moeilijk is om daar objectief, neutraal, respectvol en alleen zuiver informatief in te blijven. Als ik alleen op Facebook kijk en dan naar de Nederlandse informatieuitwisselende pagina's (dus geen pagina's van fokker), zie ik "the labradoodle group (lijkt engels, maar is echt nederlands), "Australian Labradoodle vriendjes", "Doodleverzorging", "Australian Labradoodle Oppas en Logeer Groep",  en dan vergeet ik er zeker nog een aantal. Dit zijn allemaal vreselijk leuke pagina's waar ervaringen, foto's en andere leuke wetenswaardigheden ten aanzien van Doodles, Labradoodles en Australian Labradoodles kunnen worden uitgewisseld. Maar toch zie ik daar steeds ook weer de discussies zeer hoog oplaaien en zie ik dat men elkaar probeert te overtuigen van elkaars gelijk. Ik zie adviezen over diëten, gezondheid, gedrag, wassen, borstelen, fokkers en noem maar op, waar ik best wel eens angstig van word. Ik hoop namelijk maar dat de steller van de vraag zich altijd heel erg goed realiseert dat alle antwoordgevers hun persoonlijke advies geven, wat misschien wel werkt of heeft gewerkt bij hun hond en in hun situatie, maar wat absoluut niet of zelfs averechts kan werken bij de hond of in de situatie van de vraagsteller. Als we reageren (en natuurlijk doe ik dat soms ook) doen we dat vanuit onze eigen invalshoek, zonder de situatie echt te kennen en soms ook zonder dat we er echt voor gestudeerd hebben. De dierenarts zei pas tegen mij dat ze echt steeds meer zien dat mensen waarvan de hond ziek is eerst raad vragen op fora en bij de fokker en dan pas in laatste instantie naar de persoon komen die er echt voor heeft geleerd (de dierenarts dus). Nu vind ik ook niet dat je direct bij ieder wissewasje op de stoep heeft te staan bij die dierenarts (ik ga ook niet gelijk naar de huisarts als mijn pink zeer doet), maar ik snap wel wat hij bedoelt als ik soms zie wat er allemaal op fora en Facebook wordt geschreven en bediscussieerd. Ik ben dol op het delen van informatie, ervaringen en meningen, daar kunnen we vreselijk veel van leren. Ik hoop alleen maar dat iedereen steeds beseft dat niet iedere mening algemeen toepasbaar is, dat generaliseren vaak niet de juiste weg is en dat respect altijd essentieel is.

Foto-Gallery

U bevindt zich hier: Home